Geen bezoek

Het zal u ook niet ontgaan zijn dat het bezoek niet gekomen is. Daar zit je dan, met de koffie, de koekjes, het gebak, het moeizaam ingestudeerde welkomstlied. Je vraagt je af wat er is gebeurd. Misschien was de tomtom stuk, of zat een vrouw kaart te lezen waardoor het Lichtschip in de buurt van Aldebaran een verkeerde afslag heeft genomen. Hoe dan ook, in Alabama bleef het stil. In Kaapstad ook.

En op de website van Blossom Goodchild ook. We lezen er geen woord over de intergalactische party poopers. Het enige wat er gebeurd is, is dat mw. Goodchild de commentaarfunctie van haar blog heeft uitgeschakeld. Daar begon het namelijk dinsdagnacht al reacties te regenen, bij de duizenden, van mensen die in bloeddorstige bewoordingen duidelijk maakten dat ze behoorlijk toe waren aan een portie Liefde, Licht en Vrede. En die kennelijk een ervaring als deze nodig hadden om te ontdekken dat Blossom maar een klein beetje minder gek is dan zijzelf zijn.

Maar vandaag verscheen dit filmpje op YouTube. En dan loopt het je toch koud over de lever, van de ontzettende, peilloze treurnis die er achter al dat blije bovenaardse geneuzel schuilgaat.

Paard & Zn. wenst mw. Goodchild veel succes in haar musicalcarrière.

Hasta la vista, baby

Ja, dat zou natuurlijk leuk zijn. Maar u voelt het ook al aankomen. Acht jaar maken de Republikeinen er een volstrekt zootje van, met als zwanezang de rap aanslingerende draaikolk waarin het land wordt toegezogen naar het afvoerputje van zijn eigen doorgeslagen leenlust - en de logische conclusie die de Greatest Nation on Earth daaruit gaat trekken is om nog maar weer eens een republikein het Witte Huis in te loodsen; misschien niet zo dom als Bush, want zo vind je er niet snel een tweede, maar misschien al wel een beetje seniel.

Dat komt omdat het Amerikaanse brein zich zo gemakkelijk laat bespelen met TV-predikantentrucs. Je schopt het verbazend ver met eindeloos gezever over god, een stevige scheut jaren ’50 family values, en een retoriek doordrenkt van oorlog; - speeches die zo doorregen zijn met fight en defend en Blut-und-Boden-trots dat je na een tijdje niet meer weet of je een prepresidentiële rede hoort of een proeflezing uit het scenario van Rocky #27. Finishing touch is een levensgeschiedenis met enkele trekken van simplistische heroïek die spreken tot de uitgemergelde verbeelding van de van blockbusters doordrenkte geest. Zes jaar in een krijgsgevangenenkamp? Zo’n jongen heeft karakter, die moet wel een fantastische president zijn… Hasta la vista, baby.

Intussen maakt Obama de klassieke vergissing te denken dat hij de kiezers zal bereiken met rationele argumenten en gezond verstand. Diezelfde kiezers die momenteel en masse naar de opticien hollen omdat ze allemaal net zo'n bril willen als Sarah Palin. Sarah, die zo'n geweldig alternatief is voor Hillary, want eh... ze is ook een vrouw! (Ik wil eerst de chromosoomtest zien). Ook dat nog: wanneer McCain de komende jaren ergens het loodje legt, wat statistisch niet heel onwaarschijnlijk is, gaat hockey mom Palin balletjes slaan op het wereldtoneel. Nou ja, ze kan in elk geval met Putin gaan jagen. Matt Damon had dit erover te zeggen – verstandige jongen, die Damon (met dank aan Tom Bonte):

Censuur

Niet mijn genre muziek, maar deze pikante en uiterst zorgvuldig gecensureerde clip doet beslist wonderen voor het humeur. Alleen voor 18 jaar en ouder! Met dank aan Jenneke.

Day-o!

Met de spoken van Haunted Homes nog in mijn hoofd, en omdat ik Geena Davis zonet voorbij zag flitsen in Stuart Little 2, moest ik ineens denken aan Beetlejuice. Een vroege film van de geniale Tim Burton en een komisch meesterwerk zonder weerga. De plot is ongeveer als volgt: Jong echtpaar koopt een droomhuis in een ingeslapen stadje, om pal daarop dodelijk te verongelukken. Ze keren als spoken naar hun huis terug, al duurt het even voor ze erachter zijn dat ze dood zijn. Intussen wordt hun huis overhoop gehaald door de nieuwe bewoners, een onuitstaanbaar New Yorks echtpaar, hij een dommig-verveelde zakenman, zij een hysterische kunstenares vol pretenties en zonder talent, met hun depressieve dochter en een vals-nichterige interieurarchitect in het kielzog. Het jonge stel roept de hulp in van de freelance mensenuitdrijver Betelgeuse (spreek uit: Beetlejuice), maar wordt tot de orde geroepen door hun maatschappelijk werkster Juno, die hen begeleidt bij hun eerste stappen in het hiernamaals. Als ze last hebben van mensen moeten ze dat zelf maar oplossen, aldus de doorrookte hulpverleenster. Dus bekwaamt het stel zich in de spokerij, wat nog niet zo blijkt mee te vallen. Eén van hun pogingen vindt plaats tijdens een etentje van de New Yorkers met hun artistiekerige en patserige vrienden. De geesten nemen bezit van het gezelschap, met onverwachte gevolgen. Het resultaat is een scène waar ik de eerste keer dat ik 'm zag zo om gelachen heb dat het pijn deed.