Sissi herzien

Kerst kwam als vanouds met een herherherherherhaling van Sissi, die niet te versmaden historische fantasie uit de onschuldige jaren '50, toen men nog niet maalde om kleine onnauwkeurigheden, en net zo makkelijk deed alsof Frans Joseph Elisabeths ware liefde was als dat men auto's en TV-antennes op de achtergrond goedmoedig tolereerde.

Voor ons, oudgedienden, gesneden koek, maar voor mijn nichtje van drieëneenhalf was het de eerste keer, en ze keek haar ogen uit. Het fenomeen hoepeljurk wekte verbazing. "Die mensen hebben hele lange t-shirts aan, helemaal tot op de grond!". Sissi's trouwjapon echter was aanleiding tot regelrechte bezorgdheid. "Waarom zit die mevrouw in een grote witte zak? Is ze ziek?"

Austen remix

Het valt niet mee om het te bekennen, maar zelfs voor een recidiverende Austen-junkie als yours truly is er een grens aan de frequentie waarmee Pride-and-Prejudice-de-serie opnieuw bekeken kan worden, de film idem dito, of het boek herlezen. Maar voordat cold turkey kan intreden is daar de methadonkuur die Lost in Austen heet. Een blasfemisch staaltje top-TV dat zich ongeveer tot P&P verhoudt zoals The Life of Brian tot het Nieuwe Testament. Bij toeval op het spoor gekomen heb ik me er de afgelopen twee avonden tranen bij gelachen.

Hoofdpersoon is de Austenverslaafde Amanda Price, die haar leventje in modern London maar een treurige bedoening vindt vergeleken met de wellevende en galante romantiek van P&P, en haar lompe, boerende, bankhangende vriendje op zijn best een erg aards substituut voor Darcy. Wanneer ze zich op een avond, alleen thuis, weer eens laaft aan een shot Bingleys & Bennets hoort ze een vreemd geluid in de badkamer. Als ze een kijkje gaat nemen treft ze daar, tot haar begrijpelijke verrassing, Elizabeth Bennet aan. Naar blijkt is een deel van de badkamerwand geheel op zijn Narnias een deur die naar de zolder van de familie Bennet leidt – een toch wel opmerkelijke omstandigheid die de makers van de serie gelukkig op geen enkele manier pogen te verklaren.

Uiteraard kan Amanda haar nieuwsgierigheid niet bedwingen, maar na een kijkje in huize Bennet, waar haar kleding de nodige aandacht trekt (“is this the latest fashion in town?”) ontdekt ze dat de weg terug is afgesloten, en Elizabeth Bennet achtergebleven in modern London. Onmiddellijk wordt ze bevangen door het besef van haar indrukwekkende verplichting aan al haar medeverslaafden: in afwezigheid van de hoofdpersoon moet ze ervoor zorgen dat een van de beroemdste love stories uit de wereldliteratuur toch de gewenste afloop heeft. Maar dat valt lang niet mee. Zo heeft ze al snel in de gaten dat Mr. Bingley helemaal geen oog heeft voor Jane Bennet, maar veel meer geïnteresseerd is in Amanda zelf – een voorkeur waar ze hem op nogal on-Austense wijze van geneest. Langzaam maar zeker zien we de welbekende plot uit de rails lopen om via een reeks van gemiste wissels en frontale botsingen tenslotte volledig te ontsporen. Ondertussen worden we vergast op geestrijke Austenpastiches, inclusief overpeinzingen als: “Shocking business, bleeding on a fellow’s rugs, this time of year… What would Lady Catherine say?”

Dit is niet helemaal de P&P die u dacht te kennen, of beter gezegd, helemaal niet, maar deze geïnspireerde, vlijmscherpe flight of fancy is een must voor iedere Austenist die Mr. Darcy wel eens ‘Tinkywinky’ wil horen zeggen.

Censuur

Niet mijn genre muziek, maar deze pikante en uiterst zorgvuldig gecensureerde clip doet beslist wonderen voor het humeur. Alleen voor 18 jaar en ouder! Met dank aan Jenneke.

Day-o!

Met de spoken van Haunted Homes nog in mijn hoofd, en omdat ik Geena Davis zonet voorbij zag flitsen in Stuart Little 2, moest ik ineens denken aan Beetlejuice. Een vroege film van de geniale Tim Burton en een komisch meesterwerk zonder weerga. De plot is ongeveer als volgt: Jong echtpaar koopt een droomhuis in een ingeslapen stadje, om pal daarop dodelijk te verongelukken. Ze keren als spoken naar hun huis terug, al duurt het even voor ze erachter zijn dat ze dood zijn. Intussen wordt hun huis overhoop gehaald door de nieuwe bewoners, een onuitstaanbaar New Yorks echtpaar, hij een dommig-verveelde zakenman, zij een hysterische kunstenares vol pretenties en zonder talent, met hun depressieve dochter en een vals-nichterige interieurarchitect in het kielzog. Het jonge stel roept de hulp in van de freelance mensenuitdrijver Betelgeuse (spreek uit: Beetlejuice), maar wordt tot de orde geroepen door hun maatschappelijk werkster Juno, die hen begeleidt bij hun eerste stappen in het hiernamaals. Als ze last hebben van mensen moeten ze dat zelf maar oplossen, aldus de doorrookte hulpverleenster. Dus bekwaamt het stel zich in de spokerij, wat nog niet zo blijkt mee te vallen. Eén van hun pogingen vindt plaats tijdens een etentje van de New Yorkers met hun artistiekerige en patserige vrienden. De geesten nemen bezit van het gezelschap, met onverwachte gevolgen. Het resultaat is een scène waar ik de eerste keer dat ik 'm zag zo om gelachen heb dat het pijn deed.